Conform het programma werd door het ROA (een gezelschap van 40 muzikanten en 32 partners/ vrienden) een trip naar Edinburgh georganiseerd van 17 t/m 22 augustus j.l. Algemeen reisleider was kol art bd Roel Hoksbergen, die zoals U van hem gewend bent de reis “tot in de puntjes” had voorbereid. Hij mag dan zijn gestopt met “zijn reisgezelschap” maar voor het ROA geldt dat gelukkig nog niet. Na een reis, waarbij gebruik werd gemaakt van een bus de firma “De Pelikaan” en Roel’s “vaste” chauffeur Frans van Gils die hij opdracht had gegeven langs de opstapplaatsen Zevenbergen, Breda, Utrecht en Voorburg te rijden, werd op tijd de haven van IJmuiden bereikt. Dat gold ook voor het extra personenbusje dat werd gereden door ons ROA-lid/roadmanager en beroepsbuschauffeur Nico Schukking. Daar werd ingescheept op de “Queen of Scandinavia”, een ferry van DFDS Seaways. Na een uitstekend diner, een plezierige avond, een goede nachtrust, een kalme overtocht en een uitgebreid breakfast werd om ca. 09.00 op 18 aug in Newcastle gedebarkeerd. Helaas een bewolkte dag met regen: “real Scottish weather”. De lunchlocatie bleek een treffer, zodat voor de terugreis daar ook weer werd geboekt. Eind van de middag werd Leuchars (spreek uit als “Loekas”) Airbase bereikt waar onze gastheer, lkol ® art bd Paul Veenhuizen ons reeds opwachtte met de mededeling dat het juist vandaag (na een aantal kurkdroge weken) was begonnen met regenen. (Wij konden de juistheid constateren want zijn grasveld was geel in plaats van groen.) De eerste vertraging werd opgelopen toen wij niet zonder meer de vliegbasis mochten betreden, maar eerst bezoekerspassen (met foto) moesten laten maken. (Dat gold niet voor de familie Hoksbergen en bgen bd art dr B. Bouman met echtgenote, die de eer hadden om op Earlshall Castle te mogen vertoeven. Daarna werden de kamers in het officierslegeringsgebouw betrokken (een goede accommodatie voor muzikanten) en was het omkleden in DT. Na een korte rit werd te voet het kasteel “bestormd”.

Helaas regende het “cats and dogs” en werd het tuinconcert gewijzigd in een “short performance” op de binnenplaats waarbij de genodigden onder paraplu’s getrakteerd werden op de muzikale kwaliteiten van het ROA. (Onze DT’s zijn in ieder geval gelijk gedoopt.) Vervolgens was er een hartelijke ontvangst waarbij in een geweldige atmosfeer in de ontvangstzaal boven in het kasteel de complimenten en geschenken werden uitgewisseld. Onze gastheer ontving als dank voor zijn ontvangst en bemiddeling van kol Hoksbergen een unieke prent van wijlen Frans Smits. Eind van de avond werd weer teruggekeerd naar de vliegbasis waarbij in de bar (met slechts 1 pint) nog een sing-song-competition werd aangegaan met Britse officieren. Zaterdagmorgen een ontbijt met handicap, waarbij op een briefje de bestelling van gewenste etenswaren moest worden opgegeven. (Een uitdaging die de andere dagen werd opgelost met een ontbijtbuffet.) Als gevolg van het rijtijdenbesluit werd een ochtendexcursie omgezet in een muzikale repetitie. Een van de grote “huiskamers” van de officieren werd met toestemming “verbouwd” en na gebruik weer in de oude staat teruggebracht. Een bezoek aan HMY “Brittannia” dat als museumschip in de haven lag, was zeer de moeite waard. Daarna parkeren in de nabijheid van Edinburgh Castle en om 21.00 uur begon de tweede voorstelling van de Edinburgh Military Tattoo. Een geweldig spektakel dat zijn weerga niet kent, zeker als je op nauwe maar goede plaatsen (vlak onder de “Royal Box”) zit. De plaatsen waren ook tijdig veroverd dankzij de bemiddeling van de Britse kolonel Douglas Spratt, die al meer dan 40 jaar zijn contacten had bij deze tattoo. Laat in de nacht werd de horizontale positie ingenomen.

Zondagmorgen wederom na het ontbijt een repetitie en vertrokken naar ons tweede optreden in Schotland, in de Portobello Townhall (Edinburgh): een concert door de “Royal Netherlands’Artillery Reunion Band” georganiseerd door de Reserve-officiersvereniging ten bate van het Geniemuseum in Schotland. (Col Spratt bleek namelijk een genist.) Aan het concert werd medewerking verleend door vier pipers van de “Pipes & Drums of Tayforth Universities by kind permission of the commanding officer ltc C. Wilman RE. Een korte gezamenlijke repetitie van “Highland Cathedral” bleek direct zijn vruchten af te werpen want zij hadden een ander arrangement dan de muzikanten van het ROA. Dirigent Henk van ’t Veer loste dat op door het ROA aan te passen aan de muziek van de bagpipers. Een concert met een redelijk gevulde zaal (en helaas nog plaatsen op het balkon vrij) maar in een unieke atmosfeer werd het programma vlot afgewerkt tot het moment dat Highland Cathedral ten gehore zou worden gebracht. Toen kwam roadmanager Nico schukking met de mededeling dat de pipers nog niet klaar stonden, maar nog in de “pub” zaten te spelen. Na oplossing van het probleem, en de uitvoering van HC, een toegift met o.a. de Rijdersmars (specially for Paul’s (Veenhuijzen) own regiment) kon worden overgegaan tot het nuttigen van de “snacks and drinks”. Met de bus terug richting onze legering waarbij een bezoek werd gebracht aan St Andrews. Hier werden de “greens” van de beroemde “golfcourse” door een aantal golfspelende ROA-leden betreden en de avondmaaltijd gebruikt.

De laatste avond in schotland werd besloten in de bar op de vliegbasis waarbij druk werd geëvalueerd. Maandag bracht als verrassing een bezoek aan de whiskystokerij in Glenkinchie (“the home of the Edinburgh malt”) Zeer de moeite waard en smakelijk; zeker als je van whisky houdt. Wederom een uitstekende lunch, afscheidsspeeches en dankwoorden aan de chauffeurs en reisleider, een aangename busrit met veel wetenswaardigheden wijzer, was het weer inschepen, dit keer op de “King of Scandinavia”. Een probleem met een vermist paspoort (de volgende dag weer teruggevonden), werd opgelost met een ander identiteitsbewijs zodat alle leden van het gezelschap op tijd aan boord en op zee weer konden dineren. Na een goede (maar voor sommigen zeer korte) nachtrust werd om 09.00 uur weer ontscheept in IJmuiden. Daar scheidden onze wegen en was “de eerste overzeese reis van het ROA” ten einde. Maar gelet op het enthousiasme van de deelnemers zeker voor herhaling vatbaar.